|
Tytułem wstępu:
W roku 1947 mastino napoletano zostało uznane przez FCI i powstał pierwszy wzorzec rasy . I
to właśnie wtedy powstała pierwsza hodowla mastino. Wielkie zasługi dla powstania i hodowli mastino napoletano miał doktor Piero Scanziani.
Ponieważ II Wojnę Światową przeżyła tylko garstka psów tej rasypodobno
jak i mastifów angielskich,Piero Scanziani jeździł więc w okolice Wezuwiusza jak również Neapolu i skupował od chłopów psy w typie mastino. Służyły mu one do planowej hodowli psów tej rasy. Wzorzec rasy stworzony między innymi przez Pero Scanziani uległ modyfikacji i mastino zaczęło podbijać serca kynologów i wystawców.
Stopniowo, z roku na rok rośnie popularność mastino napoletano. Jest to pies czujny i
wierny chociaż współczesne mastino praktycznie nie posiada już cech użytkowych.To
rodzinne ciepluchy. Jest Bardzo inteligentny i oddany, często agresywny w stosunku do obcych.
Niestety nie nadaje się na psa stróża.Niegdyś ponoć atakował bezgłośnie i
skutecznie a mimo, że robił wrażenie flegmatycznego, podczas potencjalnego niebezpieczeństwa
stawał się psem zadziwiająco zwinnym i szybkim, jak na swoją masę. Jednak przy braku socjalizacji i odpowiedniego wychowania zdarzają się psy agresywne i nieustępliwe. Właściciel musi poświęcić psu dużo zainteresowania i tresury, która powinna być spokojna, ale stanowcza.
Przodkami mastino napoletano są niezaprzeczalnie rzymskie molosy walczące na arenach. Istnieje takie prawdopodobieństwo, że nie zmieniły się one znacznie od swoich przodków sprzed blisko 2000
lat aczkolwiek tej pewności nie ma. Spełniały one funkcje psa bojowego, policyjnego jak również pociągowego. Istnieje wiele przypuszczeń co do powstania nazwy rasy. Możliwe jest, że nazwa ta powstała od słowa mast-tuin, oznaczającego pilnowanie domu. Inna wersja mówi o tym, że mastino napoletano powstał od łacińskiego mixitivus oznaczającego mieszkańca, lub massatinus oznaczającego domowy. Nie ma zgodności co do pochodzenia nazwy rasy.
Wiadomym jest jednak, że mastino napoletano w swoich różnych formach istniał w południowych Włoszech prawdopodobnie aż od czasów rzymskich. Jednak pierwsze egzemplarze psów tej rasy, został zaprezentowane dopiero w 1946 roku na wystawie w Neapolu.
Znacznie wcześniej, bo w roku 1897 doktor Tecce opisuje mastino jako psa, który równa się całemu arsenałowi broni, co czyni go zdolnym do najcięższego i najbardziej niebezpiecznego polowania. Doskonale nadaje się do polowania z dzikimi zwierzętami. Gdy pan rozkaże, atakuje i błyskawicznie rozrywa wszystko na kawałki. W Neapolu towarzyszy on członkom komorry (organizacji przestępczej żyjącej z szantażu, rabunku i terroru o podobnej strukturze co sycylijska mafia), pomagając im w okradaniu ofiar. Nadaje się on także do pilnowania stad, ponieważ potrafi ujarzmić rozwścieczonego bawoła. Czeka wtedy na właściwy moment, aby złapać go za pysk i puszcza dopiero, gdy wściekłe zwierze się uspokoi. Jest wojownikiem bez trwogi i bez skazy, walczący z niedźwiedziem, bawołem, wilkiem, psem, a nawet człowiekiem - mordercą; prawdziwy Herkules, który wierząc w swoje siły nie potrzebuje podstępu i zawsze bez ociągania atakuje do przodu. Powala swojego przeciwnika na ziemie i przytrzymuje go tam. Nie lubi atakować bez przyczyny, jednak biada temu, kto go sprowokuje. Przy pilnowaniu domu, magazynów i towarów jest najwierniejszym i najgorliwszym stróżem, prędzej bowiem umrze niż pozwoli ruszyć powierzone mu rzeczy. Ten opis wskazuje na wielofunkcyjność mastino i różne obowiązki jakie w ówczesnych czasach powierzano psu.
Nie wolno używać przemocy względem mastino, gdyż te mogą reagować na nią agresją i istnieje niebezpieczeństwo, że z czasem staną się nie do opanowania przez właściciela. Taka sytuacja stwarza wiele zagrożeń, gdyż pies o wadze często dochodzącej do 100 kilogramów, silnej szczęce i wielkiej sile, może stać się psem bardzo niebezpiecznym. Jednak większość przedstawicieli tej rasy jest wspaniałymi psami domowymi i stróżującymi. Trzeba również pamiętać o tym, że pies ten potrzebuje dużo ruchu.
Przed zakupem mastino napoletano, należy pamiętać o tym, że u niektórych przedstawicieli tej rasy mogą pojawić się problemy z entropium (zawinięcie brzegu powiek) i ektropium (wywinięcie brzegów powieki), jak również miękki grzbiet, mało zwarte palce i dysplazja. Zarówno entropium jak i ektropium prowadzą do zapalenia spojówki, owrzodzenia rogówek i nie leczone mogą nawet spowodować utratę wzroku przez psa. Ponadto drażnienie oka przez powieki jest bardzo bolesne i uciążliwe dla zwierzęcia. Wadę tą najczęściej usuwa się chirurgicznie. W związku z często występującym problemem dysplazji, psy, które mają stać się hodowlanymi obowiązkowo przechodzą prześwietlenie w tym kierunku.
(Mastino Napoletano - historia i opis rasy,Fragmenty artykułu: www.molosy.pl)
Mastif neapolitański V.S Cane Corso
Jak twierdzą niektórzy obydwie te rasy to elita wśród molosów. Wywodzą się i mają z pewnością wspólne korzenie ... niektórzy nawet twierdzą że tak naprawdę to ta sama rasa i trudno im czasami nie przyznać odrobiny racji. Z tego co wiadomo chociaż pewnych dowodów na to jeszcze nikt nie przedstawił,...powszechnie twierdzą niektórzy specjaliści kynologicznej branży ,że obydwie te rasy to właściwie jedna. Jak to się stało ..? Otóż powiem może prostymi słowami a elokwencję odłożę na inny dzień ....więc .....pewnego razu ktoś zauważył że pośród sporej istniejącej populacji neapolitanów zdarzają się egzemplarze szczuplejsze - mniej pomarszczone i otłuszczone z piękna suchą masa mięśniową i grubą kością. Są szybsze, zwinniejsze i nie ustępują ich cięższym odpowiednikom pod względem siły...Ten "ktoś" bardzo szybko doszedł do wniosku ,że może fajnie byłoby mieć takiego psiaka. Szybko dostrzegł walory użytkowe takiego psa no i przede wszystkim doszedł do wniosku ,że być może taki piesek będzie tańszy w utrzymaniu...Suma sumarum zaczęła się selekcja takich dorodnych aczkolwiek lżejszej budowy neapolitanów co dało początek nowej rasie. Tak powstał Cane Corso. To tylko jedna z teorii ale ona do mnie najbardziej przemawia ... zresztą obejrzyjcie fotki poniżej ...Czyż nie jest to prawdopodobne?Pierwszy
rząd neapolitany, drugi Cane Corso spójrzcie poniżej.
Pomijam tutaj wątek obciętych uszu ale poza tym szczegółem czyż nie są do siebie podobne? Oczywiście fachowiec od razu się zorientuje ale laik.... nie ma szans. Budowa tych dwu ras nie odbiega od siebie zbytnio. Wzorce tworzą pewne pole ,które pozwala na zazębienie się pod tym względem. Otóż mały gabarytowo neapolitan (z dolnej granicy wzorca) i cięższej budowy cane corso byłoby trudno rozróżnić...w ringu ...tym bardziej ,że często spotyka się cane z niekopiowanymi uszami. Tyle o budowie .... A ich psyche...? Wbrew temu co mówi literatura muszę powiedzieć ,że neapolitan jest daleki od tego co można przeczytać na jego temat. Większość egzemplarzy jest bojaźliwa na różnym tle -jedne boją się samochodów inne nawet myszy .... różnie to jest. Pomijam fakt ,że to wieczne śpiochy a pozycja leżąca leży już chyba u nich nie w przyzwyczajeniach ale w genach. Nie mają zbyt wielu walorów jako psy użytkowe ... czego nie można powiedzieć o cane corso. Nie piszę tutaj wcale ,że każdy neapolitan taki właśnie jest ale poznałem opinie ponad kilkudziesięciu właścicieli i hodowców tej rasy i wyciągam z tego wspólny mianownik. Stało się niestety wiele złego w tej rasie. Zresztą z mastifem angielskim też dużo lepiej nie jest. Trzeba jednak przyznać ,że są to niesamowicie piękne,dostojne i robiące wrażenie olbrzymy... Można zarzucać im wiele co do cech urody ... Najbardziej oklepanym wątkiem jaki snuje się wokół w zasadzie większości bulli i molosów to "slinienie"...Cóż powiem to co zawsze w tej sytuacji mówię : .... jeśli przeszkadza Ci to ,to kup sobie jamnika.....Cane Corso to piękny, dostojny, szybki i zwinny pies....czasem jest nadpobudliwy i agresywny ale chyba taki właśnie z załozenia miał być. Rasa Cane zaczyna w naszym kraju i na całym świecie przeżywać swój złoty wiek. Cóż ,co za tym idzie chyba wiemy. Mam jednak nadzieję ,że nie stanie się z tym pięknym psem to co spotkało bordogi...
Mastino Napoletano - wzorzec FCI nr 197
KRAJ POCHODZENIA - Włochy. DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA 27.11.1998.
PRZEZNACZENIE: Pies stróżujący i obronny.
KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Sznaucery, pinczery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie, rasy pokrewne. Sekcja 2. l Molosy, typ dogowaty. Nie podlegają próbom pracy.
WRAŻENIE OGÓLNE: Duży, bardzo masywny i krępy pies. którego długość ciała jest większa od wysokości w kłębie.
ISTOTNE PROPORCJE: Długość tułowia jest większa o l0% niż wysokość w kłębie. Proporcje długości czaszki do długości kuty wynoszą 2:1.
GŁOWA: Krótka i masywna, szeroka na wysokości łuków jarzmowych; jej długość stanowi około 3/10 wysokości w kłębie. Pokryta dużą ilością skóry tworzącej zmarszczki i fałdy, z których najbardziej typowa i najwyraźniejsza przebiega od zewnętrznego kąta oka do kącika wargowego. Górne linie czaszki i kufy są równoległe.
MÓZGOCZASZKA: Czaszka jest szeroka, płaska, szczególnie miedzy uszami, i oglądana z przodu lekko wysklepiona w swej przedniej części. Szerokość czaszki, na wysokości łuków jarzmowych, jest większa od połowy długości całej głowy. Silnie wystające łuki jarzmowe, ale z płaskimi mięśniami. Dobrze wysklepione czoło; bruzda czołowa zaznaczona; guz potyliczny prawie niewidoczny.
Stop: Dobrze zaznaczony.
TRZEWIOCZASZKA:
Nos: Ustawiony w linii kufy, nie może wystawać przed linię pionową wyznaczoną przez przednią krawędź fafli; ma być dużych rozmiarów o dużych, szeroko rozwartych nozdrzach. Kolor nosa jest dopasowany do umaszczenia: czarny przy czarnej maści, ciemno szarobrązowy przy innych umaszczeniach. a kasztanowy u psów o brązowej szacie.
Kufa: Bardzo szeroka i głęboka, długość kufy stanowi 13 długości głowy. Jej boki są do siebie równoległe. Widziana z przodu ma praktycznie kształt prostokąta.
Wargi: Mięsiste, grube i obfite, tworzące tafle, oglądane z przodu wargi górne tworzą odwróconą literę „V". O kształcie kufy z profilu decydują górne tafle; najniższa część fafli to kącik wargowy z widoczną śluzówką. umiejscowiony w linii pionowej poprowadzonej przez zewnętrzny kąt oka.
Szczęki: Mocne, o silnym kośćcu. o idealnie dopasowanych łukach zębowych. Dobrze rozbudowana w swej szerokości żuchwa.
Zęby: Białe, dobrze rozwinięte, równomiernie rozstawione; uzębienie kompletne. Zgryz nożycowy tzn. górne siekacze przykrywają dolne, ściśle do siebie przylegając, siekacze ustawione pionowo w szczękach; zgryz cęgowy tzn. górne siekacze stykają się swoimi końcami z końcami siekaczy dolnych.
Oczy: Osadzone frontalnie, szeroko rozstawione; stosunkowo okrągłe, średnio głęboko osadzone. W porównaniu z kolorem szaty, kolor tęczówki ciemniejszy. Niemniej jednak, przy wyblakłych kolorach umaszczenia, oczy mogą być jaśniejsze.
Uszy: Małe w stosunku do wielkości psa, trójkątne, osadzone powyżej łuków jarzmowych, płaskie, przylegające do policzków. Kopiowane w kształt trójkąta niemal równobocznego.
SZYJA:
Profil: Nieznacznie wysklepiona górna linia.
Długość: Szyja dość krótka, wynosi około 2,8/10 wysokości psa w kłębie.
Kształt: W kształcie ściętego stożka, dobrze umięśniona. Jej obwód, mierzony w połowie długości, wynosi około 8/10 wysokości w kłębie.
SKÓRA: Duża ilość luźnej skóry tworzy na spodniej stronie szyi podwójny, dobrze rozdzielony, ale nie przesadny łałok, który zaczyna się na poziomie żuchwy i nie sięga niżej niż do połowy szyi.
TUŁÓW: Długość tułowia jest o 10% większa niż wysokość w kłębie.
Linia górna: Linia grzbietu prosta; kłąb szeroki, długi i nieprzesadnie zaznaczony.
Grzbiet: Szeroki i o długości równej mniej więcej 1/3 wysokości w kłębie. Lędźwie dobrze związane długimi, szerokimi dobrze wykształconymi mięśniami. Obszerna klatka piersiowa, o długich, dobrze wysklepionych żebrach.
Zad: Szeroki, mocny i dobrze umięśniony. Jego nachylenie w stosunku do linii poziomej poprowadzonej przez guz biodrowy wynosi około 30°. Jego długość jest równa 3/10 wysokości w kłębie. Guzy biodrowe na tyle rozwinięte, że sięgają do linii lędźwi.
Klatka piersiowa: Duża i szeroka z dobrze rozwiniętymi mięśniami. Jej szerokość wynika z kształtu ożebrowania i stanowi 40-45% wysokości w kłębie. Rękojeść mostka znajdować się powinna na wysokości stawu barkowego.
OGON: Szeroki i gruby u nasady; mocny, zwężający się stopniowo ku końcowi. Długi na tyle aby sięgał do pięty, zwykle jednak kopiowany na 2,3 swej długości. W odprężeniu zwisa tworząc kształt szabli, w ruchu noszony poziomo, albo nieznacznie powyżej górnej linii.
KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE: Widziane z przodu i z boku na całej długości od podłoża do łokcia pionowe, o mocnym kośćcu stosownym do wielkości psa.
Łopatki: Ich długość wynosi około 3/10 wysokości w kłębie, nachylone pod kątem 50 do 60° w stosunku do poziomu. Mięśnie dobrze rozwinięte, długie, plastyczne. Kąt stawu barkowego wynosi 105°-115°.
Ramię: Długości równej ok. 30% wysokości w kłębie. Ustawione pod kątem 55° - 60° i pokryte plastycznymi mięśniami.
Łokcie: Pokryte obficie luźną skórą; niezbyt ściśle przylegające do tułowia.
Przedramię: Prawie tej samej długości co ramię. Ustawione idealnie pionowo, o mocnym kośćcu i dobrze rozwiniętym, suchym umięśnieniu.
Nadgarstek: Szeroki, suchy, bez zgrubień, ustawiony pionowo w linii przedramienia.
Śródręcze: Płaskie, w linii pionowej przedramienia, z tendencja do nachylenia pod kątem 70° - 75°. Jego długość wynosi około 1/6 długości kończyny od podłoża do łokcia.
Łapy: Okrągłe, duże, zwarte o wysklepionych palcach. Poduszki suche, twarde i dobrze pigmentowane. Pazury mocne, zagięte, ciemne.
KOŃCZYNY TYLNE: Silne i mocne, proporcjonalne do wielkości psa i zapewniające wymagany napęd w ruchu.
Uda: Ich długość jest równa 1/3 wysokości w kłębie. Ustawione pod kątem 60° w stosunku do poziomu. Szerokie o grubych, wypukłych, ale wyraźnie rozdzielonych mięśniach. Udo i miednica tworzą kąt 90°.
Podudzie: Trochę krótsze niż udo, nachylone pod kątem 50° - 55°, o mocnej kości i dobrze widocznym umięśnieniu.
Staw kolanowy: Kości uda i podudzia tworzą kąt 110° - 115°.
Staw skokowy: W porównaniu z długością kończyny bardzo długi, jego długość wynosi około wysokości w kłębie. Kąt między podudziem a śródstopiem wynosi 140°- 145°.
Śródstopie: Mocne i suche, prawie cylindryczne, idealnie proste i równolegle ustawione wobec siebie, ich długość wynosi około wysokości w kłębie; „wilcze pazury" usuwane.
Łapy: Mniejsze od przednich, okrągłe z bardzo zwartymi palcami. Poduszki suche, twarde i pigmentowane. Pazury mocne, zagięte, ciemne.
CHODY: Charakterystyczna cecha rasy. W stępie, ruch „koci" jak kroki lwa, powolny przypominający niedźwiedzi. Kłus charakteryzuje się mocnym napędem tylnych kończyn i długim wykrokiem kończyn przednich. Pies rzadko galopuje, zazwyczaj porusza się stępem lub kłusem. Inochód jest tolerowany.
SKÓRA: Gruba, obfita i luźna na całym ciele, szczególnie na głowic, gdzie tworzy liczne fałdy i zmarszczki, i na spodniej części szyi gdzie tworzy podwójne podgardle.
SZATA:
WŁOS: Krótki i twardy, gęsty, wszędzie tej samej długości, jednolicie gładki, cienki - długości nie większej niż 1,5 cm. Nie może wykazywać tendencji do tworzenia się frędzli.
UMASZCZENIE: Kolory preferowane: szary, ołowiano-szary i czarny, ale także brązowy, płowy i intensywnie płowy (czerwień jelenia), czasami występują małe, białe znaczenia na piersi i końcach palców. Wszystkie te kolory mogą być pręgowane; dopuszczalne jest umaszczenie orzechowe, gołębie (jasnoszare) i izabelowate.
WIELKOŚĆ:
Wysokość w kłębie:
Psy 65-75 cm.
Suki 60-68 cm.
2 cm tolerancji zarówno powyżej jak i poniżej podanych wysokości.
Masa ciała:
Psy 60-70 kg.
Suki 50-60 kg.
WADY: Każde odstępstwo od wzorca należy traktować jako wadę. Jej ocena powinna być proporcjonalna do stopnia tego odstępstwa.
POWAŻNE WADY: Wyraźny przodozgryz; wysoko noszony ogon, wysokość mniejsza lub większa od wymaganej.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
Tyłozgryz
Wyraźnie zbieżne lub rozbieżne linie czaszki i kufy
Grzbiet nosa wypukły, wklęsły lub orli (rzymski nos)
Całkowicie odpigmentowany nos
Zez rozbieżny; całkowicie niedopigmentowane powieki; zez zbieżny
Brak zmarszczek, fałd i podgardla
Brak ogona, zarówno naturalny jak i w wyniku kopiowania
Rozległe białe znaczenia; białe znaczenia na głowic
UWAGA: Psy muszą mieć dwa, normalnie rozwinięte jądra, w pełni usytuowane w mosznie.
Podsumowanie
Rzadko zdarza się agresywny w stosunku do dzieci chocaż z reguły nie
przepada za kontaktem z nimi i stara się często od nich stronić..
Prawidłowo odchowany od szczeniaka dobrze współżyje z domownikami
,innymi psami czy zwierzętami. Niektórzy twierdzą ,że kontakt z
mniejszym ruchliwszym towarzyszem jest mu wręcz do życia konieczny. Nie
nadaje się na psa stróża, nie jest psem agresywnym chociażlubi miewać
"humory". Ze względu na sierść nie nadaje się do mieszkania
na zewnątrz.Ma raczej wrażliwe oczy które łatwo przeziębić.Nie nadaje się na psa stróża, nie jest psem agresywnym chociażlubi
miewać "humory". Ze względu na sierść nie nadaje się do
mieszkania na zewnątrz.Ma raczej wrażliwe oczy które łatwo przeziębić.
Artykuły związane
Dlaczego z rodowodem ?
Zanim
kupisz psa bez metryki koniecznie przeczytaj
|
