|
Tytułem wstępu
Witamy zatem w dziale doga de bordeaux. Na wstępie musimy zaznaczyć ,że
prawdopodobnie nie będziemy obiektywni jeśli chodzi o ta rasę ponieważ od
wielu lat jesteśmy w tych psach po prostu zakochani ... niestety bez wzajemności
( nie posiadamy ani jednego egzemplarza). No cóż nie można mieć wszystkiego
... i jak mawiał ktoś kogo nie ma już wśród nas ,... kogo bardzo ceniłem
cyt "albo córka albo teściowa : )" - może niezbyt trafne porównanie
,ale moim zdaniem pasuje do sytuacji .... Otóż te psy to elita wśród molosów.
Co prawda czytając poszczególne wzorce, historie rasy każdy autor informuje ,że
ta właśnie rasa a nie inna jest najstarsza, źródłowa, że na jej podbudowie
i ona a nie inna dała początek pozostałym molosom. Jest to wielkie uogólnienie
i ja dałbym osobiście temu spokój.Dzisiaj się okaże ,że ten piesek a jutro
historycy dokopią się czegoś zupełnie innego.Podejrzewam ,że to niewielka
chwała dla rasy a i tak liczy się obecnie sam pies i jego zalety jakie dana
rasa posiada właśnie dziś.Przyszły właściciel molosa czy każdego innego
psa i tak wie co mu się podoba i jakiego psa kupi, będzie po prostu
naginał rzeczywistość ,żeby wyszło na jego i tak powinno być. Jestem
zdania ,że każdy musi uczyć się na własnych błędach i dokonywać własnych
i niesugerowanych wyborów. W każdej innej sytuacji z reguły kończy się to
rozczarowaniem i pretensjami. Dlatego ja będę zachwalał ale nie będę
doradzał w wyborze (zniechęcanie do jakiejkolwiek rasy nie ma większego
sensu) i tak jak każdy facet wybiera sobie na żonę kobietę tą a nie inną ,
podobnie będzie i w przypadku psa każdy ma swój gust. A ponoć o gustach się
nie dyskutuje tylko je się po prostu ma.Teraz przyszedł czas na prezentację
kilku fotek bo za chwilę stracicie ochotę na dalszą lekturę. Poniżej
prezentowane pieski na fotkach pochodzą naszym zdaniem od najbardziej
profesjonalnych hodowców tej rasy w naszym kraju a zakup szczeniąt z tych
hodowli możemy z pewnością polecić. Piesków nie będziemy oceniać ,każdy
chyba dostrzeże czym się różnią od innych... więc w tym akurat przypadku
reklama chyba zbyteczna. A naszym zdaniem tak właśnie powinien wyglądać
prawdziwy bordog.
Zanim jednak pooglądacie publikowane w tymże dziale bordogowe "cuda"
poczytajcie może
jeszcze.
Budowa:
Charakterystyka: pies molosowaty, potężny, silny, o prostokątnej sylwetce,
wklęsłej lini grzbietu, krótkiej sierści. Może pełnić funkcję psa stróżującego
lub obrończego.Posiada instynkt stadny i zwykle potrafi żyć z
innymi psami w zgodzie. Spokojny, opanowany, trudny do wyprowadzenia z równowagi.Głowa i czaszka: głowa masywna, szeroka, graniasta. Czaszka lekko wysklepiona,
mocne łuki nadoczne. Rozrośnięte kości jarzmowe, szeroka żuchwa. Fałdy skóry
symetrycznie rozmieszczone, głęboka bruzda czołowa.
Stop: mocno zaznaczony.
Kufa: krótka, szeroka, mocna.
Nos: duży, szerokie nozdrza.
Uzębienie: przodozgryz. Jednakże dolne siekacze nie powinny być widoczne spod
górnych fafli. Wargi mięsiste, dobrze rozwinięte, zęby mocne, regularne.
Uszy: małe, opadające, wysoko osadzone, nie spiczasto zakończone, brzeg ucha
powinien przylegać do policzka.
Oczy: owalne w kształcie, szeroko rozstawione, powieki przylegające, oczy
ciemnobrązowe lub orzechowe w zależności od koloru maski.
Szyja: mocna, muskularna, obfita skóra, szczególnie na podgardlu.
Kłąb: Wyraźnie zaznaczony.
Grzbiet/tulów: krótki, szeroki, muskularny, mocny. Wyraźnie zaznaczone
przedpiersie, wysklepione żebra, głęboka klatka piersiowa sięgająca poniżej
łokcia.
Lędźwie: krótkie, szerokie, umięśnione, mocne.
Zad: opadający do nasady ogona.
Przód/kończyny przednie: o mocnej kości, umięśniony i prosty. Potężne,
umięśnione łopatki, zwarte łokcie.
Zad/kończyny tylne: mocno rozwinięte uda. Kończyny słabo ukątowane,
podudzie krótkie. Nisko osadzone stawy skokowe, widziane od tyłu - równoległe
do siebie.
Stopy: zwarte, mocno rozwinięte poduszki, pazury zakrzywione, pożądane
ciemne.
Ogon: mocny, gruby u nasady, nie powinien sięgać niżej niż do stawu
skokowego. Noszony poniżej górnej linii.
Szata: krótki, przylegający włos.
Umaszczenie: płowa, kasztanowa, miedziana. Dopuszczalne małe, białe łaty na
przedpiersiu i łapach.
Wzrost: 60 do 68 cm - psy, 58 do 66 cm - suki.
Psy rasowe i ich hodowla
Hodowla psów rasowych prowadzona systematycznie w celu uzyskania określonych
ras i związane z nią powstawanie klubów poszczególnych ras rozpoczęły się
w Niemczech pod koniec ubiegłego stulecia. W 1863 roku odbyła się pierwsza
wystawa psów w Hamburgu, a w 1880 roku został założony pierwszy klub
hodowców psów rasowych. Po nim powstały dalsze. Kluby hodowców psów
rasowych są zrzeszone w Niemieckim Związku Kynologicznym, VDH, który należy
do FCI, tj. Międzynarodowej Federacji Kynologicznej z siedzibą w Thuin w
Belgii. Ta międzynarodowa organizacja czuwa nad ujednoliceniem organizacji
wystaw i hodowli, a także wzorców ras we wszystkich krajach do niej należących.
Jest to większość krajów, w których hoduje się psy rasowe. Wzorzec rasy
ustalony w jej kraju macierzystym obowiązuje we wszystkich związkach
kynologicznych należących do FCI. Oczywiście istnieje także wiele innych
krajowych i międzynarodowych związków prowadzących również hodowlę psów
rasowych, ale nie zrzeszonych w FCI. Niezbędnymi warunkami udomowienia psa była
jego duża zdolność przystosowywania się do otoczenia oraz instynkt stadny.
Rasy powstały nie tylko na skutek używania zwierząt do różnych celów
lecz także dzięki naturalnym różnicom wielkości, rodzaju włosa,
umaszczenia i budowy anatomicznej. Do chwili rozpoczęcia planowej hodowli psów
rasowych zwykłe kojarzenie różnych zwierząt pod kątem ich użyteczności
doprowadziło do powstania niezliczonych ich odmian, które utrwalano
stopniowo dzięki odpowiedniemu doborowi. Na skutek selekcji hodowlanej i krzyżowania
także w ostatnich czasach powstają nowe rasy, np. eurasier, kromfohrlander,
pudelpointer. Obecnie coraz częściej zostają zatwierdzone jako rasa
jednolite w typie psy rodzime wszystkich stron świata, np. owczarek kaukaski,
hiszpański pies wodny, owczarek anatolijski (coban kópegi), tajski ridgeback.
Zadaniem klubów hodowców psów rasowych jest kontrolowanie hodowli,
utrzymanie hodowli psów w czystości rasy i tworzenie podstaw wzorców ras.
Tylko hodowca przestrzegający ściśle określonych zasad może zarejestrować
swoje zwierzęta w księdze rodowodowej w związku kynologicznym. Każde
szczenię otrzymuje wtedy rodowód, który informuje o kilku pokoleniach jego
przodków. Rodowód jest gwarancją czystości rasy psa i warunkiem
dopuszczenia go do wystaw i hodowli. Dostarcza on hodowcom także informacji o
wartości przodków, a więc wartości hodowlanej zwierzęcia. Rodowód jest
zatem ważnym dokumentem w hodowli psów rasowych. W ostatnich latach maleje
zaufanie do hodowców psów rasowych, i to nie bez racji, bo w każdej grupie
ludzi znajdą się tacy, którzy są gotowi do najgorszych praktyk, aby tylko
napełnić swoją sakiewkę. Hodowla szczeniąt nastawiona na ilość i zysk
nie daje zwierząt odpowiednio dobrych i właściwie odchowanych. Są one często
chore, cierpią na różne zaburzenia psychiczne. Istnieją także hodowcy nie
dążący do zysku, lecz tak opętani żądzą sukcesów na wystawach, że
wyzbywają się skrupułów. Hodowla ma ich tylko przybliżyć do celu, a często
ich zwierzęta, choć piękne, ze względu na charakter lub stan zdrowia nie
mogą być używane do rozrodu. Bezkrytyczny nabywca psa wspiera i finansuje
te czarne owce wśród hodowców. Nie powinno to jednak odstraszać nikogo od
kupna psa rasowego. Trzeba tylko sprawdzić, czy wybrana przez nas rasa nie
została opatrzona etykietką "produktu z taśmy". Odpowiedni pies w
rękach odpowiedniego właściciela to przepis na wiele wspólnie spędzonych
szczęśliwych lat. Ta książka ma na celu ułatwienie wyboru właściwego
towarzysza spośród wielkiej liczby uroczych psów rasowych.
Kilka rad przed kupnem psa rasowego
Krytyczna ocena własnych możliwości jest pierwszym krokiem do nabycia właściwego
psa: czy mam czas i miejsce dla psa? czy chcę zajmować się jego potrzebami?
czy mogę sobie finansowo pozwolić na psa? Jeżeli jesteśmy świadomi własnych
możliwości i potrzeb psa, możemy rozważyć wybór rasy. Wygląd psa nie może
stanowić jedynego kryterium. Pod uwagę trzeba wziąć wymagania, cechy
charakterystyczne zwierzęcia, jego potrzebę ruchu i nakład pracy na jego
pielęgnację. Zaletą psa rasowego jest to, że z góry dokładnie wiemy, co
wyrośnie ze szczeniaka przyniesionego do domu. Ze szczeniaka nierasowego ku
naszemu zaskoczeniu może natomiast wyrosnąć coś całkiem nieoczekiwanego i
nie zawsze ładnego. Powinniśmy jednak unikać kupowania psów rasowych, których
selekcja na wygląd zewnętrzny wpłynęła negatywnie na charakter. Stwarzając
popyt na takie psy wspieramy ich hodowlę! Warto zapytać w związku
kynologicznym o terminy wystaw, na których można podziwiać przedstawicieli
wybranej rasy i nawiązać odpowiednie kontakty. Dobrze też kupić książkę
poświęconą tylko tej rasie oraz odwiedzić wielu hodowców, aby kupić
szczeniaka tam, gdzie psy odpowiadają naszym wymaganiom, a szczenięta
odchowuje się w kontakcie z człowiekiem, dzięki czemu wykazują do niego
wyraźne zaufanie. Hodowla psów rasowych jest droga i czasochłonna. Wysoka
cena za szczeniaka jest więc uzasadniona. Należy raczej uważać przy
ofertach tanich, bo renomowani hodowcy nie mają w zasadzie żadnych problemów
ze sprzedażą szczeniąt! Psy lękliwe i agresywne nie są właściwymi
reprezentantami żadnej rasy. Naturalnie każdy pies może obszczekiwać
nieproszonego gościa i w zależności od sytuacji, także się rozzłościć.
Dzięki przyjaznemu wpływowi hodowcy pies powinien się jednak uspokoić i
zachowywać neutralnie względem obcego człowieka. Nie obarczajmy się psem,
który psychicznie nie dorósł do kontaktów z otoczeniem lub stanowi zagrożenie
dla ludzi. Nie akceptujmy wymówek i usprawiedliwień, idźmy po prostu do
innego hodowcy. Przy wyborze psa należy wziąć pod uwagę to, że bardzo duże
psy żyją względnie krótko. Niektóre rasy są podatne na określone
choroby dziedziczne. Najpoważniejszym zagrożeniem jest dysplazja stawu
biodrowego (HD). Najlepiej kupować szczenięta tylko po rodzicach wolnych od
tej przypadłości. W związku kynologicznym można zapytać o występowanie
chorób charakterystycznych dla danej rasy. W zasadzie regulamin hodowlany
przewiduje ich zwalczanie. Świadomie zrezygnowałam z opisywania takich chorób
i wad rozwojowych, ponieważ nie znam ich we wszystkich rasach. Przeważnie
niewiele psów z danej rasy jest na nie narażonych. Jeśli będą odpowiednio
zwalczane, problem ten nie będzie istniał w przyszłości. U obecnie
"zdrowych" psów natomiast kłopoty mogą wystąpić później, jeżeli
nie zwalcza się pewnych chorób w rasie. Najtroskliwszy hodowca może tylko
do pewnego stopnia odpowiadać za zdrowie szczeniąt. Powinien on jednak używać
do rozrodu tylko psów zdrowych i bez zarzutu pod względem charakteru.
(wyjątki z książki Evy-Marie
Krämer "Rasy psów",
Oficyna Wydawnicza MULTICO, Warszawa 1996)
Dość często pojawia się twierdzenie, że praprzodkiem wszystkich dogów jest dog tybetański, którego wędrówka odbyła się od Tybetu przez Bliski Wschód a następnie do Grecji i Rzymu skąd trafił do Europy Środkowej. Wizerunki psów dogowatych odnalezione zostały w grobowcach Beni-Hassen, których pochodzenie datuje się na rok 2200 p.n.e. Prawdopodobnym jest, że na rysunkach widniały podobizny dawnego typu Alaunta, któremu bliski jest dog de boedeaux. W Europie najstarsze odnalezione w wykopaliskach czaszki psów dogowatych, w Campignien (Dania), pochodzą z 10.000 r.p.n.e.
Dog de Bordeaux zalicza się do pierwotnego typu doga i wywodzi się prawdopodobnie od psów Alanów, lub jak twierdzą inni jest bezpośrednim potomkiem doga akwitańskiego lub asyryjskiego. Pewne jest, że jest on spokrewniony z mastifem z Azji i wielkimi molosami, które przywędrowały do Galicji z Rzymu, gdzie toczyły walki na arenach z dzikimi zwierzętami.
Po upadku cesarstwa rzymskiego dogi przybyły do Francji, gdzie ich głównym zadaniem było staczanie walk na arenach z niedźwiedziami, osłami i bykami. Później zaczęły również spełniać zadania psów stróżujących i pasterskich pilnując stad zwierząt przed wilkami i niedźwiedziami.
Dog de bordeaux jest jedną z najstarszych ras francuskich, szczególnie psów na dziki, o których pisał w 1387 wieku Gaston Phoebus w książce o myślistwie.
Używał on nazwy alan jako nadrzędnego pojęcia obejmującego trzy podtypy, a mianowicie 'alant gentil', typ charta o dużej, ciężkiej i krótkiej głowie, 'alant vautre', psa o dużej głowie obwisłych faflach i dużych obwisłych uszach używanego do polowań na niedźwiedzie i dzika oraz 'alant de Boucherie' psa rzeźnickiego. Tego ostatniego opisuje w następujący sposób: alanty towarzyszą rzeźnikom, gdy ci idą poza miastem kupić zwierzynę, ponieważ gdy bydło próbuje uciekać, pies łapie je i przytrzymuje tak długo, aż nadejdzie jego pan.
Nazwa dog de boreaux pojawiła się prawdopodobnie od rzeźników z Bordeaux, którzy używali tych psów do pędzenia i obrony przed drapieżnikami i złodziejami stad bydła w trakcie drogi na targ. Należy jednak pamiętać, że określenie „dog" pojawiło się dopiero pod koniec XIV wieku, wypierając określenie alan lub alant. Upadek popularności dogów rozpoczął się około roku 1789, kiedy to po wybuchu rewolucji duże psy kojarzone były z klasą panującą.
Dogi de Bordeaux - Beaute i Buffalo, H. Raber, Encyklopedia psów rasowych, Tom I, Oficyna Wydawnicza Multico, Warszawa 1999, www.multicobooks.com.pl
Jednak dog de bordeaux przetrwał tylko dla tego, że aż do początku pierwszej wojny światowej psy te były używane do walk z psami, niedźwiedziami.
W połowie XIX wieku rasa ta była powszechnie znana już tylko w Akwitanii. Używano ich do polowań na grubą zwierzynę taką jak dziki i niedźwiedzie, oraz do walk (często według ściśle określonych reguł - psy dobierano według masy, zabronione było uderzanie łapami, oraz atakowanie powyżej łopatki), jak również do pilnowania domów i bydła.
Encyklopedia psów rasowych, Tom I, op. cit.
Na początku planowej hodowli czyli około roku 1888 toczył się ostry spór dotyczący ubarwienia doga de boreaux. Chodziło o to, czy psy powinny być hodowane z czarną maską czy nie. Posiadanie przez niektóre egzemplarze takowej, świadczyć może bezpośrednio o powstaniu krzyżówek tegoż doga z mastifem. (Działanie to miało prawdopodobnie na celu podniesienie wielkości psów, gdyż większość egzemplarzy wahała się w przedziale 65-67 cm w kłębie.) Spór był na tyle zażarty, że w roku 1914 zaczęto postulować o rozdzielenie doga na 2 rasy czyli, psy z czarną maską uznane byłyby za doga de bordeaux, a brązową jako dogi paryskie. Ta propozycja wskazuje na bardzo dużą populację psów z maskami. W Niemczech natomiast zastanawiano się nad utworzeniem trzech klas doga z czarną, brązową maską i bez maski.
Po raz pierwszy dog de bordeaux został zaprezentowany w paryskim Jardin d'Acclimatation Paryżu w 1863 roku podczas wystawy psów. Kolejny raz, kiedy psy tej rasy pojawiły się na wystawach przypadł dopiero na rok 1883. Jenak psy pojaiające się na tych wystawach posiadały czarne maski i według niektórych relacji wywnioskować można, że bardziej przypominały mastify angielskie, niż doga de bordeaux. Jednak w niedalekiej przyszłości na wystawy Paryskie organizowane w Spa i Rouen przybyły dwa psy bez maski. Były to psy w kolorze żółtobrązowym nie przypominające ani mastifa angielskiego ani buldoga. Właśnie według tych psów został w roku 1896 ustalony pierwszy wzorzec rasy opracowany przez Pierra Megnina. Ukazał się on dopiero rok później w 1987 roku w piśmie założonym przez Magnina „Le Dogue de Bordeaux".
W 1910 roku inny znawca rasy J.Kunstler w Eleveur szkic rasy zatytułowany „Etude critique du Dogue de Bordeaux" Po wielu latach dyskusji i polemik ukazał się oficjalny wzorzec rasy opracowany wspólnie przez Kunstlera i Megnina w roku 1911. Obowiązywał on aż do roku 1970, kiedy uległ kolejnej modyfikacji dokonanej przez Raymonda Triqueta we współpracy z dr wet. Mauricem Luquet. Wzorzec ten został ostatecznie znowelizowany według wzoru jerozolimskiego FCI przez Raymonda Triqueta przy współpracy Philippe Serouila w roku 1993 i obowiązuje do dnia dzisiejszego.
W końcu XIX wieku populacja dogów de bordeaux stopniowo zaczęła maleć w związku z rosnącą popularności bernardynów i dogów niemieckich, które zaczęły wypierać psa z Bordeaux. Podczas obu wojen światowych rasa ucierpiała tak bardzo, że po drugiej wojnie światowej zagrożona była całkowitym wyginięciem. Podjęto jednak próbę odtworzenia hodowli z ocalałych egzemplarzy psów, co zaowocowało dużą popularnością doga de bordeaux w dniu dzisiejszym.
Dog de bordeaux jest z natury psem spokojnym i czujnym. Wspaniale nadaje się na stróża, wypełniając swoje zadania z czujnością i dużą odwagą, ale bez agresywności. Zdarza się jednak, że potrafią zachowywać się agresywnie w stosunku do innych psów. Dog de bordeaux jest doskonałym towarzyszem, bardzo uczuciowym i przywiązanym do swojego pana. Przywiązanie to i uczucia jakim darzy opiekuna okazuje mu w sposób wątkowo wylewny. Jest psem spokojnym, zrównoważonym, o wysokim progu pobudliwości.
Nie należy zapominać jednak o fakcie, że psy te posiadają z reguły dominującą osobowość i potrzebują właściciela, który będzie potrafił w sposób łagodny, lecz stanowczy ustalić hierarchię w domu.
H. Raber, Encyklopedia psów rasowych, Tom I, Oficyna Wydawnicza Multico, Warszawa 1999, www.multicobooks.com.pl
WZORZEC FCI nr 116
DOGUE DE BORDEAUX
KRAJ POCHODZENIA
Francja
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA
14.04.1995.
PRZEZNACZENIE
Pies stróżujący, obrończy i odstraszający
KLASYFIKACJA FCI
Grupa 2 Sznaucery, pinczery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie, rasy pokrewne.
Sekcja 2. l Molosy, typ dogowaty.
Nie podlegają próbom pracy.
WYGLĄD OGÓLNY Typowy molos krótkogłowy. Dog de Bordeaux jest bardzo mocnym psem, który mimo muskularnej budowy, zachowuje harmonijne proporcje. Tułów stosunkowo nisko zawieszony, tzn. odległość od mostka do ziemi jest nieco mniejsza niż głębokość klatki piersiowej. Jest to pies krępy, o atletycznej budowie i okazałym, budzącym respekt wyglądzie.
ISTOTNE PROPORCJE Długość ciała mierzona od szczytu łopatki do guza kulszowego jest większa od wysokości w kłębie w proporcjach 11:10.
Głębokość klatki piersiowej wynosi więcej niż połowa wysokości w kłębie.
Maksymalna długość kufy wynosi ok. jednej trzeciej całkowitej długości głowy.
Minimalna długość kufy wynosi ok. jednej czwartej całkowitej długości głowy.
U psów obwód głowy odpowiada w przybliżeniu wysokości w kłębie.
GŁOWA Potężna, graniasta, szeroka, stosunkowo krótka, patrząc od przodu i od góry ma kształt trapezu.
MÓZGOCZASZKA
U psów obwód czaszki w najszerszym miejscu odpowiada w przybliżeniu wysokości w kłębie.
U suk może być on nieznacznie mniejszy. Kształt i rozmiary czaszki wynikają z silnie rozwiniętych kości skroniowych, łuków nadoczodołowych i jarzmowych oraz szerokiego rozstawienia gałęzi żuchwy. Pokrywa czaszki jest w przekroju poprzecznym lekko wypukła. Bardzo mocno zaznaczony stop, tworzący z grzbietem nosa niemal kąt prosty (95-100°).
Głęboka bruzda czołowa zmniejszająca się ku tyłowi czaszki. Czoło dominuje nad częścią twarzową, jest jednak raczej szerokie niż wysokie. Głowa pokryta symetrycznie zmarszczkami po obu stronach bruzdy czołowej. Układ głębokich i krętych fałd zmienia się w zależności od natężenia uwagi psa.
TRZEWIOCZASZKA
Nos: Szeroki, z dobrze rozwartymi nozdrzami, w kolorze odpowiednim do koloru maski; dopuszczalny poddarty, ale nie cofnięty
Kufa: Mocna, szeroka, dobrze wypełniona, ale pod oczami niezbyt mięsista, dosyć krótka, górna krawędź bardzo nieznacznie wklęsła, z umiarkowanie wykształconymi fałdami. Bardzo umiarkowanie zwężająca się ku końcowi, patrząc z góry niemal kwadratowa. Linie czaszki i kufy nieznacznie zbieżne. Przy poziomym ustawieniu głowy krawędź kufy. ściętej, ciężkiej i szerokiej u podstawy. wystaje przed linię pionową styczną do przedniej części trufli nosa. Obwód kufy równa się w przybliżeniu 2/3 obwodu głowy. Jej długość waha się pomiędzy 1/4 a 1/3 całkowitej długości głowy, mierzonej od trufli nosa do guza potylicznego. Obie wartości graniczne (maksimum 1/3 i minimum 1/4 całkowitej długości głowy) są dopuszczalne, ale niepożądane. Idealna długość kufy plasuje się pomiędzy tymi skrajnymi wartościami.
Szczęki: Bardzo mocne, szerokie, z charakterystycznym dla tej rasy przodozgryzem.
Siekacze żuchwy nie mogą się stykać z siekaczami szczęki. Żuchwa jest wygięta do góry. Broda dobrze zaznaczona, nie powinna ani nadmiernie wystawać przed górną wargę, ani być przez nią zasłonięta.
Zęby: Silne, zwłaszcza kły; dolne kły szeroko rozstawione i lekko zakrzywione. Równo ustawione siekacze, zwłaszcza w żuchwie, gdzie tworzą niemal prostą linię.
Warga górna: Gruba, umiarkowanie obwisła, mięsista. Patrząc z profilu dolna linia rafii jest łukowato wygięta. Zasłania boki żuchwy. Z przodu krawędź wargi górnej styka się z wargą dolną, a następnie opada po bokach przypominając kształtem odwróconą rozwartą literę „V" Policzki: Wypukłe dzięki bardzo silnie rozwiniętym mięśniom.
Oczy: Owalne, szeroko rozstawione. Odległość dzieląca wewnętrzne kąciki powiek jest mniej więcej równa podwójnej długości oka (szpary powiekowej). Szczere spojrzenie. Spojówki niewidoczne. U psów z czarną maską oczy mają barwę od orzechowej do ciemnobrązowej, u psów z brązową maską lub bez maski jaśniejsza barwa oczu jest dopuszczalna, ale niepożądana.
Uszy: Stosunkowo małe, nieco ciemniejsze niż szata, opadające lecz nie zwisające wiotko, u nasady przednia krawędź jest lekko uniesiona. Przy wytężonej uwadze, przednia krawędź powinna dotykać policzka. Końce są lekko zaokrąglone i nie powinny sięgać dalej niż do oka. Uszy są osadzone stosunkowo wysoko, na poziomie górnej linii czaszki, przez co wydają się dodatkowo podkreślać jej szerokość.
SZYJA: Bardzo mocna, muskularna, niemal cylindryczna (walcowata), z dużą ilością luźnej i miękkiej skóry. Obwód szyi równa się niemal obwodowi głowy. Od głowy oddzielona jest nieznaczną, poprzeczną bruzdą. Linia karku jest nieco wypukła, dobrze wykształcona fałda podgardlana zaczyna się w okolicach podgardla i biegnie do przedpiersia nie zwisając jednak przesadnie. Bardzo szeroka u nasady szyja płynnie przechodzi w barki.
TUŁÓW:
Górna linia: Mocna, z szerokim, muskularnym grzbietem, o dobrze wykształconym kłębie. Lędźwie szerokie, masywne i stosunkowo krótkie. Zad łagodnie opadający ku nasadzie ogona.
Klatka piersiowa: Potężna, długa, głęboka, szeroka, sięgająca poniżej łokci. Szerokie, masywne przedpiersie, z wygiętą ku dołowi linią dolną. Zebra długie. dobrze, ale nie beczkowate wysklepione. Obwód klatki piersiowej powinien być większy od wysokości w kłębie o 0,25m do 0,30m.
Linia dolna: Łukowato wygięta, biegnąca od głębokiej klatki piersiowej do mocnego, lekko podkasanego brzucha. Brzuch nie powinien być ani zbyt podciągnięty (charci), ani obwisły.
OGON: Bardzo gruby u nasady. Pożądane jest aby jego koniec sięgał do stawu skokowego, ale nie poniżej. Powinien być nisko noszony, giętki, nie skrzywiony. ani nie złamany. W spoczynku opadający, gdy pies jest w ruchu wznosi się o 90° do 120° w stosunku do pozycji spoczynkowej, jednak nie zawinięty ani zakręcony ponad grzbietem.
KOŃCZYNY PRZEDNIE:
Doskonale umięśnione, o mocnym kośćcu.
Łopatki: Mocne, o wyraźnie uwypuklonych mięśniach, umiarkowanie skośnie ustawione (ok. 45° do poziomu), kąt pomiędzy łopatką i ramieniem wynosi nieco ponad 90°.
Ramiona: Silnie umięśnione.
Łokcie: Ułożone w osi ciała, ani nie odstawione, ani zbyt przylegające do klatki piersiowej.
Przedramię: Widziane z przodu jest pionowe lub skierowane nieco do środka, tak że lekko zbliża się do osi środkowej ciała, szczególnie u psów o bardzo szerokiej klatce piersiowej. Oglądane z profilu ustawione pionowo.
Śródręcze: Mocne, oglądane z profilu - lekko nachylone, patrząc z przodu - czasami lekko odstawione na zewnątrz, aby zrównoważyć nieznaczne zbieganie się przedramion do środka.
Łapy: Mocne ze zwartymi palcami i zakrzywionymi, twardymi pazurami: dobrze rozwinięte, sprężyste poduszki. Mimo dużej wagi dog de Bordeaux doskonale porusza się na palcach.
KOŃCZYNY TYLNE: Masywne, dobrze katowane, o mocnym kośćcu. Oglądane z tyłu są równoległe i pionowe; sprawiają wrażenie bardzo silnych, mimo że są nieco węższe niż kończyny przednie.
Uda: Silnie rozwinięte i grube, z widoczną muskulaturą.
Kolana: Ustawione równolegle lub nieco rozbieżne.
Podudzie: Stosunkowo krótkie, muskularne, sięgające nisko.
Staw skokowy: Krótki, suchy, o nieznacznie rozwartym kącie stawu.
Śródstopie: Mocne, bez wilczych pazurów.
Łapy: Nieco dłuższe niż w kończynach przednich, o mocno zwartych palcach..
CHODY: Jak na molosa dość sprężyste. Kończyny unoszone są w górę w minimalnym stopniu, głęboki i elastyczny wykrok. Silny napęd tylnych kończyn, długi wykrok kończyn przednich, szczególnie w kłusie - preferowanym sposobie poruszania się. Kiedy wzrasta tempo kłusa, zauważa się tendencję do opuszczania głowy, górna linia wygina się do przodu, a przednie kończyny zbliżają się do płaszczyzny osi środkowej, wraz ze zwiększeniem długości kroków. W krótkim galopie dosyć wyraźny ruch w pionie. Na krótkich dystansach potrafi mknąć tuż nad ziemią i osiąga szybko dużą prędkość.
SKÓRA: Gruba i dość luźna
SZATA:
WŁOS: Cienki, krótki i miękki w dotyku
UMASZCZENIE: Jednobarwne we wszystkich odcieniach płowego - od mahoniowego po izabelowate. Należy zwracać uwagę na dobrą pigmentację. Dopuszczalne są niezbyt rozległe białe znaczenia na piersi i końcach kończyn.
MASKA:
Czarna maska: zwykle ma niewielki zasięg, nie może zachodzić na mózgoczaszkę; mogą jej towarzyszyć lekkie przebarwienia na głowie, uszach, szyi i górnej części tułowia. Trufla nosa jest czarna.
Brązowa maska: (dawniej określana jako czerwona lub brązowo czarna) trufla nosa i brzegi powiek są również brązowe.
Bez maski: szata barwy płowej, skóra wydaje się czerwona (dawniej określana była jako maska czerwona). Trufla nosa jest czerwonawa lub różowa.
WYMIARY I WAGA CIAŁA: Wzrost musi odpowiadać w przybliżeniu obwodowi głowy.
Wysokość w kłębie:
Psy 60 - 68 cm
Suki 58 - 66 cm
Tolerowany jest wzrost o l cm mniejszy lub o 2 cm większy.
WAGA:
Psy co najmniej 50 kg
Suki co najmniej 45 kg .
Suki: Cechy identyczne, lecz zaznaczone mniej wyraźnie.
WADY: Każde odstępstwo od wzorca należy traktować jako wadę. Jej ocena powinna być proporcjonalna do stopnia tego odstępstwa.
POWAŻNE WADY:
Nadmierna agresywność lub bojaźliwość.
Głowa krótka i okrągła z wyłupiastymi oczami.
Wyraźne cechy buldogowate (płaska czaszka, długość kufy mniejsza niż 1/4 całkowitej długości głowy).
Znaczne boczne skrzywienie żuchwy.
Siekacze stale widoczne przy zamkniętym pysku.
Karpiowaty grzbiet.
Ogon ze zrośniętymi kręgami, ale nie skrzywiony.
Przednie kończyny w nadgarstku nawet nieznacznie wygięte do wewnątrz .
Nadgarstki nadmiernie wygięte na zewnątrz .
Płaskie uda.
Nadmiernie rozwarty kąt stawu skokowego (strome katowanie).
Zbyt mały kąt stawu skokowego, podsiebne ustawienie tylnych kończyn.
Krowia lub beczkowata postawa.
Szczudłowaty chód lub silne kołysanie tylną częścią ciała.
Zbyt krótki lub chrapliwy oddech.
Białe znaczenia na końcu ogona lub na przedniej stronie kończyn powyżej śródręcza/śródstopia.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
Długa i wąska głowa, ze słabo zaznaczonym stopem: kuta dłuższa niż 1/3 całkowitej długości głowy (brak typu).
Linie kufy i czaszki równoległe lub linia kufy opadająca, rzymski nos.
Skręcona żuchwa.
Brak przodozgryzu.
Kły stale widoczne przy zamkniętym pysku.
Stale wysunięty język przy zamkniętym pysku.
Ogon skrzywiony i jednocześnie wygięty na bok lub skręcony w sprężynę, niedorozwinięty.
Wykrzywione przedramiona z płaskimi łapami.
Kąt stawu skokowego otwarty do tyłu (śródstopie wygięte do przodu).
Białe znaczenia na głowie lub na tułowiu, umaszczenie inne niż płowe.
Widoczne kalectwo.
UWAGA: Psy muszą mieć dwa, normalnie rozwinięte jądra, w pełni usytuowane w mosznie.
Dogue de bordeaux w ekspresowym skrócie
Ogólne informacje: Ubarwienie miodowe, krótka sierść, waga około 60 kilo chociaż widuje się egzemplarze mocno przeważone do ok 80 kg , 65 cm w kłębie, a długość 170 cm nawet do 180cm
Charakterystyka: Bardzo spokojny i ułożony pies (chociaż kiedyś nie był taki - był bardzo agresywny i poprzez odpowiednią hodowlę (selekcja) charakter psa złagodzono - niestety czasem zdarzaja się tchórzliwe egzemplarze). W momentach realnego zagrożenia reaguje prawidłowo -ma wrodzony instykt własności (obrona terytorium) i jako jedyny z molosów zachował instynkt stadny ... potrafi żyć w większej grupie.
Temperament Uwielbia dzieci, jest niezmiernie opiekuńczy, aczkolwiek agresywny w stosunku do obcych ... nie potrzebujący zbyt wiele ruchu (krótki spacer wystarczający)
Historia
Pochodzenie Francja
Użytkowanie: Pies obronno stróżujący niestety nie na każdy klimat i nie na każdą porę roku
Ćwiczenia i ruch: średnio dużo
Aktywność: mała
Miejsce: wieś domek jednorodzinny ale nie bez względu na porę roku.
Nie nadaje się do budy i mieszkania na zewnątrz.
Zdrowie: zadowalające jeśli kupimy pieska od odpowiedniego hodowcy
Typowe dolegliwości :
Zdarzają się niestety częste alergie, skórne, pokarmowe, podatny na skręt żołądka jak większość molosów. Zdarzają się częste wady zgryzu ,wypadanie gruczołów łzowych, wrastanie trzeciej powieki . Odchów młodego bordoga nie jest
tani, tylko mocne kompleksowe karmy jeśli nie chcemy mieć kłopotów.
Dysplazja występuje bardzo często.
Długość życia: 6 - 8 lat
W miocie: od 4 do nawet 8
Dobry z dziećmi : Tak
Dobry z psami : Tak (w zależności od sposobu chowu)
Dobry z innymi zwierzętami : Tak (w zależności od sposobu chowu)
Artykuły związane
Dlaczego z rodowodem ?
Zanim
kupisz psa bez metryki koniecznie przeczytaj
|
