|
Tytułem wstępu:
Historia Cane Corso
Cane corso wywodzi się bezpośrednio
od starożytnych molosów, które walczyły na arenach rzymskich i towarzyszyły
legionom w czasie podbojów. Wysoce prawdopodobne jest, że cane corso jest
spokrewniony z mastino napoletano. Potomkowie psów rzymskich ukształtowali je
według dwóch typów, ciężkiego i silnego, który używany był jako pies
obronny i stróżujący zarówno stad zwierząt jak i gospodarstw wiejskich,
oraz lżejszego, wyższego i bardziej sprawnego, który dał początek rasie
cane corso. W niektórych źródłach znaleźć możemy informację, że cane
corso znany był już w średniowieczu, wtedy używano go głównie do polowania
na dziki. Pełnił on również rolę stróża, obrońcy i pasterza stad zwierząt
w tym krów i świń, które pasły się na otwartym terenie i były ciągle
narażone na ataki wilków i niedźwiedzi. Nazwa rasy pochodzi od greckiego słowa
„kortos” oznaczającego w wolnym tłumaczeniu ścianę oraz od łacińskiego
„cohoros”, które tłumaczyć można jako strażnik lub obrońca.
Cane corso, używany był do stróżowania, polowania, obrony a także do
popularnej rozrywki tłumów do walk z psami. Mimo, że ustawowo były one
zabronione, to i tak znaleźli się zwolennicy tego okrutnego i niehumanitarnego
sportu. W celu zwiększenia rozmiarów psów i zaostrzenia ich charakteru często
dochodziło do krzyżowania cane corso z dogami, mastifami neapolitańskimi,
dobermanami i kilkoma innymi rasami.Do początków XX wieku, cane corso występował
bardzo licznie na terenach Włoch, jednak po II Wojnie Światowej populacja
zwierząt uległa drastycznemu zmniejszeniu. Prawdopodobnie przyczyniło się do
tego zmniejszenie ilości zwierząt, na które można było polować,
ograniczenie ilości bydła, a także liczne błędy fizyczne i
charakterologiczne powstałe w wyniku niekontrolowanych krzyżówek. Pod koniec
lat siedemdziesiątych i na porządku osiemdziesiątych grupa miłośników rasy
podjęła walkę o uratowanie tej pięknej rasy i zawiązała Societa Amatoriale
Cane Corso. I tak jak w wypadku wielu ras, hodowcy poszukiwali egzemplarzy
czystej rasy we wsiach oddalonych od cywilizacji. Ich starania się powiodły
i został opracowany pierwszy wzorzec rasy, a cane corso z roku na rok zdobywa
wielu miłośników na całym świecie. Cane corso jest psem zdecydowanym o dość
silnym i dominującym charakterze. Wytrzymały, dzielny i mocny wspaniale nadaje
się na psa stróżującego. Jego wrodzona nieufność w stosunku do obcych jak
również nieprzekupność predysponują go do pełnienia roli psa obrończego.
Na zagrożenie reaguje zdecydowanie lecz nie nerwowo, gotowy jest stawić czoła
każdej sytuacji. O ile jest dobrze ułożony i socjalizowany staje się wspaniałym
psem rodzinnym. W ułożenia cane corso trzeba włożyć sporo wysiłku i
prowadzić go konsekwentnie, zdecydowanie lecz bez stosowania jakiejkolwiek
przemocy fizycznej. Cane corso jest psem bardzo komunikatywnym, wrażliwym i
gotowym na wykonanie komendy właściciela.
WZORZEC FCI nr 343
CANE CORSO
KRAJ POCHODZENIA Włochy
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA 10.12.1996
PRZEZNACZENIE: Pies stróżujący.
KLASYFIKACJA FCI Grupa 2 Sznaucery, pinczery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie, rasy pokrewne.
Sekcja 2. l Molosy, typ dogowaty.
Podlegają próbom pracy.
WYGLĄD OGÓLNY: Pies więcej niż średniej wielkości. Silny i mocno zbudowany, ale jednocześnie elegancki. Suchej budowy, o długich mocnych mięśniach.
ISTOTNE PROPORCJE: Długość głowy stanowi 36% wysokości w kłębie. Pies jest nieco dłuższy niż wyższy.
GŁOWA: Duża z cechami typowymi dla molosów. Linie czaszki i kufy nieznacznie zbieżne.
MÓZGOCZASZKA: Szeroka; jej szerokość na wysokości luków jarzmowych jest równa lub nieco większa niż długość. Czoło wysklepione. czaszka prawie płaska. Bruzda czołowa zaznaczona.
Stop: Zaznaczony.
TRZEWIOCZASZKA:
Nos: Duży i czarny, nozdrza duże, w linii grzbietu nosa, rozwarte.
Kufa: Zauważalnie krótsza niż czaszka ( czaszka 62-64%, kufa 36-38% długości głowy), mocna, wybitnie graniasta, z przodu płaska (tępa), o prawie równoległych bokach, których długość jest równa szerokości. Profil nosa prosty.
Wargi: Górne wargi tworzą średniej wielkości fafle, zasłaniając żuchwę, w ten sposób decydują o kształcie kufy widzianej z boku.
Szczęki/Zgryz/Zęby: Szczęki potężne, wygięte. Niewielki przodozgrvz. Zgryz nożycowy i cęgowy dopuszczalne.
Oczy: Średniej wielkości, owalne, osadzone frontalnie, nieznacznie wyłupiaste. Powieki przylegające. Oczy jak najciemniejsze, w zależności od umaszczenia. Wyraz czujny i przenikliwy.
Uszy: Trójkątne, wiszące, o szerokiej nasadzie, osadzone nad lukami jarzmowymi. Prawie zawsze cięte, wtedy w kształcie trójkąta równobocznego.
SZYJA: Mocna, umięśniona, długości równej długości głowy.
TUŁÓW: Jest nieco dłuższy niż wysokość w kłębie. Mocnej budowy, ale nie przysadzisty.
Kłąb: Zaznaczony, wzniesiony ponad poziomem zadu.
Grzbiet: Prosty, bardzo umięśniony i dobrze związany.
Lędźwie: Krótkie i masywne.
Zad: Długi, szeroki, nieznacznie opadający.
Klatka piersiowa: Dobrze rozbudowana we wszystkich trzech wymiarach, sięgająca do łokci.
OGON: Dość wysoko osadzony; o grubej nasadzie. Skracany na czwartym kręgu. W akcji noszony wysoko, lecz nigdy pionowo ani zakręcony nad grzbietem.
KOŃCZYNY PRZEDNIE:
Barki: Łopatki długie, skośnie ustawione, bardzo muskularne.
Ramiona: Mocne.
Przedramię: Proste, bardzo mocne.
Nadgarstki: Elastyczne.
Łapy: Kocie.
KOŃCZYNY TYLNE:
Uda: Długie, szerokie, plastycznie umięśnione.
Podudzie: Wąskie i mocne.
Staw skokowy: Umiarkowanie ukątowany.
Śródstopie: Grube i wąsko ustawione.
Łapy: Nieco mniej zwarte niż przednie.
SKÓRA: Dość gruba, stosunkowo przylegająca.
SZATA:
WŁOS: Krótki (lecz nie gładki), błyszczący, bardzo gruby z niewielką ilością podszerstka.
UMASZCZENIE: Czarne, grafitowe, łupkowe, jasnopłowe (żółtawe), czerwień
jelenia, pręgowane; u psów płowych występuje czarna maska.
WIELKOŚĆ:
Wysokość w kłębie:
Psy: od 62 do 68 cm,
Suki: od 58 do 64 cm.
2 cm tolerancji we wzroście w obie strony.
Waga:
Psy: od 42 do 50 kg
Suki: od 38 do 45 kg.
WADY: Każde odstępstwo od wzorca należy traktować jako wadę. Jej ocena powinna być proporcjonalna do stopnia tego odstępstwa.
CIĘŻKIE WADY:
Wyraźnie równoległe lub wyraźnie zbieżne linie kufy i czaszki; zbieżna kufa.
Zbyt silny przodozgryz.
Niedopigmentowany nos.
Ogon zakręcony lub noszony pionowo.
Wysokość powyżej lub poniżej dopuszczalnej.
Nieprzerwany inochód.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
Rozbieżne linie kufy i czaszki.
Tyłozgryz.
Wklęsły grzbiet nosa, garbonos.
Całkowite odpigmentowanie nosa.
Niepigmentowane powieki, zbieżny i rozbieżny zez.
Brak ogona, skrócony ogon (zarówno naturalny jak i kopiowany).
Włos półdługi, gładki, postrzępiony.
Inne umaszczenia niż podane we wzorcu; zbyt duże białe plamy.
UWAGA: Psy muszą mieć dwa, normalnie rozwinięte jądra, w pełni usytuowane w mosznie.
Artykuły związane
Dlaczego z rodowodem ?
Zanim
kupisz psa bez metryki koniecznie przeczytaj
|
